vrijdag 5 september 2014

In memoriam

Met grote spijt moet ik u medelen dat deze blog "dood" is. Uiteraard niet in letterlijke zin des woords, maar in zeer figuurlijke zin.

Zoals het er na uit ziet zullen er geen nieuwe berichten op dit blog worden geplaatst. De auteur van deze site, Simcor Devray, heeft mij verzekerd dat hij geen puf en fantasie meer over heeft om nieuwe verhalen te schrijven en dat hij zijn contract - wat liep tot 20 november 2014 - voortijdig wenst te beëindigen. Na diep en enig overleg heb ik Simcor Devray eervol ontslagen.

Wij zullen ons Simcor herinneren als een schrijver die veel tijd stak in het verzinnen van bizarre maar wel leuke verhalen. Hij noemde deze verhalen vieze verhalen, maar zo vies waren zij in mijn optiek nou ik weer niet. Vergeleken met de echte ranzige lectuur die men op het web kan vinden, zijn Simcors verhalen nogal braaf.

Ja hij schreef openlijk over bdsm en zelfs over seks zonder schaamte, waar wie doet dat nou niet dezer dagen?

Simcor was een dromer, die het met de werkelijkheid het niet erg nauw nam. Immers heeft Den Haag echt een metro? Is Breda wel zo'n grote stad? Liggen er echt eilanden in de Noordzee? Nee, voor Simcor maakte het echt geen bal uit, hij schiep zijn eigen parallele Nederland.

Hoewel hij het probeerde, echt goede humeur had Simcor niet. Althans niet in mijn ogen, u kunt er gerust anders over denken. Wel trachtte hij zijn beelden zo goed mogelijk op (het virtuele) papier te zetten. Wat helaas er toe leidde, dat hij soms iets te langrdradig werd.

Als schrijver is Simcor overleden. Wat hij in verdere dagen gaat doen, dat houdt hij liever geheim. Zijn naam zal hij nimmer meer gebruiken, dus het zal een hele klus worden om hem terug te vinden in de toekomende annalen. Het gerucht gaat dat hij overweegt om de politiek in te gaan, maar dat zal ik niet durven te bevestigen.

Velen vroegen zich [niet?] af wie Simcor Devray was. Sommigen zouden menen dat hij slechts een pseudoniem was, maar van wie? Het antwoord is dat u dat niet hoeft te weten. Simcor Devray is een spook uit het verleden, en daar heeft u het mee te doen.

De erven van Simcor Devray

vrijdag 18 juli 2014

Het Internaat

Na mijn studie had ik een baan gevonden als docent maatschappijleer en staatsinrichting op een internaat voor de kinderen van expats. Sinds enige jaren vind onze regering namelijk dat deze kinderen hun school in ons land dienen te volgen, opdat zij zich niet zullen vervreemden van het vaderland. Ten einde dit te stimuleren had het ministerie van onderwijs enkele internaten voor deze groep kinderen opgericht, en werden deze ook ruim gesubsidieerd door de staat.

Op een donderdagavond zat ik op mijn werkkamer, toen er op de deur werd geklopt.

"Binnen!"

De deur ging open en de zeventien-jarige Camille, die in haar examen-jaar zat, liep voorzichtig naar binnen.

"Goede avond, jonge dame."

In plaats van mij netjes te groeten, mompelde de brunette iets onverstaanbaars.

"Camille, manieren s'il vous plaît!"

Met haar bruine ogen keek de jonge vrouw mij venijnig aan.

"Goede avond, muh-neer."

"Dat klinkt al iets beter. Maar laat ik maar snel ter zake komen. Ik hoop dat je begrijpt waarom ik je verzocht hebt om nu hier te zijn."

"Vast omdat uw collega's en u mij niet kunnen uitstaan, hè?" zei de leerlinge op een toon waaruit af te leiden was dat zij trots was om een brutale meid te zijn.

In feite was Camille mijn brutaalste leerling, en mogelijk van het hele internaat. Haar mondigheid en haar bijdehand zijn waren berucht, ook bij mijn collega's die haar geen les gaven.

De brunette had de naam een femme fatale te zijn, mooi maar dodelijk voor docenten met weinig ruggegraat. Desondanks had ik me voorgenomen om haar te temmen, haar klein te krijgen en te onderwerpen aan het gezag. Daarom had ik me zelf aangegeven om haar mentor te zijn, iets waar mijn collega's zich liever niet aan waagden.

Terwijl de scholiere mijn uitdagend aankeek, bekeek ik haar van top tot teen. Haar lange bruine haren had ze in een staart gebonden. Ze droeg een zwart katoenen shirt met lange mouwen, maar die konden haar kleine borsten niet verhullen, en een strakke spijkerbroek.

"Camille, dat wij jou niet kunnen uitstaan komt door jouw obstinate gedrag. Ik heb hier een hele waslijst aan klachten: te laat komen, huiswerk niet maken, praten tijdens de les en geklier. Hiervoor verdien jij flink straf."

De brunette begon te wiebelen met haar benen.

"En wat moet me daarbij voorstellen? Flinke straf? Vijfduizend strafregels schrijven?"

"Nee, meisje. Jij hebt komend weekend huisarrest en..."

Ik kon me zin niet afmaken omdat mijn mentorleerlinge begon te gieren en te schreeuwen.

"Dat is gemeen! Dat is echt vernederend! Mijn vriendinnen zullen mij..."

Wat ze daarna zei kon ik niet meer verstaan, maar ze was woedend. En ja, ik begreep deksels goed waarom. In het weekend konden de leerlingen van het internaat vrijelijk naar het nabij gelegen dorp, mits tijdig weer terug op het internaat waren. En dat deden de leerlingen dan ook in grote getalen. Niet mogen gaan was inderdaad een hele afgang ten aanzien van hun vrienden.

"Maar dat is nog niet alles, jonge dame. Behalve huisarrest, krijg je een stevig pak voor je billen."

Camille begon zwaar te ademen, en liep op me af.

"Gore sadist!"

Maar voordat ze me iets kon doen had ik haar al stevig vast. Te vergeefs trachtte de brunette zich aan mij te ontworstelen.

"Meisje, je weet heel goed dat lijfstraffen integraal onderdeel van de huisregels van het internaat zijn. Daarnaast heb je deze straf geheel aan jezelf te danken. Als je ook maar één knip voor de neus waard bent, dan onderga je ook de consequenties voor je wangedrag."

Aangezien ik haar lichaam nog steeds onder controle had, ritste ik haar gulp open en trok ik haar spijkerbroek naar beneden.

"Hè, wat moet dat?"

"Camla, je krijgt billenkoek op je blote kont. Ik wil dat je de pijn goed zult voelen, en je hebt de bescherming van je spijkerboek absoluut niet verdient."

Tot mijn grote tevredenheid droeg de jonge vrouw een string, zodat haar blanke billen goed ontbloot werden. Ondanks dat zij flink tegenspartelde, wist ik weer te gaan zitten en de brunette over mijn knie te leggen.

Met mijn vlakke hand sloeg ik op haar linker bil, toen op haar rechter, en weer op haar linker. Om en om sloeg ik haar stevige billen tot moes. Al gauw kleurden Camilles billen rood, en hierdoor aangemoedigd bleef ik klappen uitdelen.

Doordat ik haar hard en zonder genade sloeg, begonnen er al snel tranen te vloeien over de overheerlijke wangen van de brutaalste leerling ooit. Een onophoudelijk gekreun van pijn ontsproot aan haar mond. Daar het echter mijn streven was om haar wil tot verzet te breken, bleef ik doorgaan met slaan.

Ruim drie minuten lang tuchtigde ik de obstinate Camille. Na afloop van het pak slaag, zei ik:

"Ga in de hoek staan, Camla!"

"Ja, meneer."

Gehoorzaam en waarschijnelijk nog verdoofd van de pijn waggelde de brunette met haar spijkerbroek om haar enkels naar de hoek. Een beetje als een pinguin, ik vroeg me af of ze nu aan haar ouders moest denken die waren uitgezonden naar Marie Byrdland.

"Neus naar de muur, en handen op je hoofd, meiske."

Gehoorzaam deed de zeventien-jarige wat ik haar had opgedragen.

Terwijl Camille in de hoek stond, hervatte ik het verbeteren van de proefwerken van vier havo. Langzaam maar zeker herwon Camille haar puf. Uit me ooghoeken zag ik haar proberen haar hoofd te draaien of met haar handen haar billen te strelen. Maar bij elke keer dat ik me blik op haar richte stopte ze daar onmiddelijk mee.

Na een half uur was ik klaar met de proefwerken van vier havo, en begon ik met het nakijken van de schoolexamens van vijf vwo. Daar was ik ongeveer drie kwartier mee bezig. Ondertussen begon Camille onrustig te worden. Desalniettemin negeerde ik haar.

Ik ging verder met het voorbereiden van mijn les voor vijf havo de volgende dag. Op mijn laptop maakte ik een powerpoint presentatie.

"Meneer Darrell."

"Camla, had jij toestemming gekregen om iets te zeggen?"

"Nee, maar..."

"Geen gemaar, meiske."

Stug ging ik door met mijn werk. Pas toen ik klaar met het maken van de powerpoint, zo'n twintig minuten later, liet ik haar uit verdomhoekje komen.

"Meneer, gaat u mij ook zo bestraffen, slaan en mij in de hoek zetten, later als we getrouwd zijn?" vroeg Camille sarcastisch.

"Als of jij met mij zou willen trouwen, Camla." zei ik cynisch.

"Man, geef gewoon toe dat je opgewonden raakt om mij te straffen, mij te pijnigen," siste de brunette.

"Als u mijn huisarrest intrekt, dan slaap ik vanavond bij u. Daar verlangt u toch naar?"

"Camla, je huisarrest staat vast en de staf is reeds geïnformeerd over die maatregel. Daar valt niks meer aan te veranderen," zei ik droogjes.

Vervolgens ging ze op haar knieën zitten.

"Alsjeblieft," smeekte zij, "je hebt me meer dan genoeg gestraft. Vrij met me, om het goed te maken."

"Was je soms een bonobo een vorig leven, Camla?"

"Moet jij zonodig zeggen met je stijve pik. Ja, die voelde ik heus wel toen je me af ranselde."

"Eerlijk gezegd heb ik het idee dat jij er naar verlangde om gestraft te worden."

"Waar slaat dat op?" vroeg Camille zogezegd verontwaardigd.

"Lust. Je bent een intelligent meisje, Camla. Er is maar één rationele overweging om zo obstinaat te zijn als jij."

"Vertel, sch.." en  abrupt kapte zij haar eigen zin af.

"Om uit dagen. Ons uit te dagen om je straffen, omdat jij een diep en intens verlangen naar straf en discipline hebt. Sinds ik je mentor ben is jouw wangedrag met het drievoudige toegenomen, kennelijk werk ik als een rode lap op je."

"Dat slaat echt nergens op!" snauwde ze terwijl ze opstond.

"Oja?" zei ik, terwijl ik zelf opstond en haar pols vastpakte.

"Iedereen weet dat je uitstekend toneel kunt spelen. Wat was ook al weer je laatste cijfer voor drama?"

"Een zeven plus, of zo," zei ze ontwijkend.

"Camla, je kunt beter niet tegen me liegen. Je cijfer was een negen plus."

"Als ik dan zo erg naar straf zou verlangen, waarom beloon je me dan met straf? Uitgaande dat jij mijn gedrag onwenselijk noemt?" vroeg Camille verbeten.

"En daarom krijg je huisarrest. Aangezien dat een straf is die je absoluut niet leuk vindt, hè?"

De brunette probeerde nu mijn blik te ontwijken.

"Je had er vast opgerekend er slechts weg mee te komen met een flink portie billenkoek. Helaas heb ik je plan al reeds vorig jaar doorzien. Dat heeft me in staat gesteld om tijdig het strafregelement te wijzigen, om huisarrest als alternatieve straf naast nablijven en billenkoek in te voeren."

"Hoe is je dat gelukt, de minister is erg conservatief?"

"Ik heb een gesprek met hem gehad. En kort daarna heeft hij de rector opgedragen om het strafregelement te wijzigen."

Camille keek me instantaan weer aan, en doorboorde mij met haar kastanjebruine ogen.

"Je hebt een spelletje met me gespeed, Machiavelliaanse Dippoldist!"

"Schaak, mat."

dinsdag 15 juli 2014

De Stoute Stewardessen. Deel 2

Lees hier deel 1

Niets vermoedend liep Manon, een brunette van 26, richting haar kamer. Net als de meeste van haar collega's woonde de jonge vrouw op het internaat van de Eurasian Airship Lines. Toen ze met haar personeelskaart de deur wilde openen, werd ze klem gezet door haar collega's Lisanne en Camille.

"Manon, we willen een hartig woordje met je voeren," zei Lisanne ferm.

"Waarover dan wel?"

'Dat weet je donders goed, meisie," siste Camille.

Geschrokken door de assertieve toon van haar collega's, zei Manon zachtjes:

"Zullen we dit binnen bespreken?"

"Is goed, dan kun je moeilijker weglopen," reageerde Lisanne lauw.

Even later stonden de drie vrouwen, allen gekleed in donkerblauwe mantelpakjes, in de kamer van Manon.

"Camille en ik hebben er stevig de pest in dat jij ons hebt verklikt bij de directie."

"Met als gevolg dat wij flink straf hebben gehad," vulde Camille haar collega aan.

"Wat voor straf hebben jullie gekregen?" vroeg Manon nieuwsgierig.

"Twee weken geen salaris plus vier stokslagen," zei Lisanne verwijtend. "En wat heb jij voor straf gehad, Manon?"

Manon ontweek de blikken van haar collega's, en aarzelde om te antwoorden.

"Nou, kom maar op," snauwde Camille. "Of heb je soms geen straf gehad?"

De verklikster begon zachtjes te huilen, maar haar collega's hadden geen medelijden met haar.

"Ik vind het erg vervelend dat jullie zo streng gestraft zijn."

"Dat interesseert me niet," zei Lisanne, "ik wil weten of jij straf hebt gehad, ja of nee."

"Slechts een stevige berisping," zei Manon nauwelijks hoorbaar.

"Een berisping? Geen salaris inhouding of klappen op je kont?"

Manon knikte.

"Zo je bent er dus genadig van afgekomen," zei Camille geërgerd. "Te genadig in mijn ogen. Jij bent net zo zeer de fout ingegaan als wij, en als wij stevig gestraft moeten worden en verdien jij net zo een pak voor je rok. En bovendien was het jouw idee om een wijntje te drinken, wat het extra zuur maakt dat jij ons hebt verklikt."

"Manon," zei Lisanne, "je bergijpt vast wel hoe boos wij nu op jou zijn. Maar je kunt het goed maken."

"Hoe?"

"Door ons toe te staan dat wij jou een stevig portie billenkoek geven," antwoordde Camille.

De brunette twijfelde. Ze was erg blij dat ze nauwelijks straf had gehad van haar werkgever, maar ze had niet geweten hoe hard haar collega's zouden worden aangepakt.

"Goed, sla me maar."

"Verstandige keuze," zei Lisanne. "Heb je ook iets waarmee we jou kunnen slaan?"

"Ik heb een haarborstel, ik pak em."

Ze deed een la van haar kast open, en haalde daar een haarborstel uit. En ze gaf die aan Camille. Die zei slechts:

"Ga dwars op bed liggen!"

En toen Manon eenmaal in de strafpositie lag, ging Camille ondanks de pijn in haar eigen kont, op de rug van haar collega zitten zodoende dat haar benen de billen van Manon omsloten.

Zonder verder oponthoud sloeg Camille vijf maal op de kont van haar collega. Vervolgens stond ze op en gaf de haarborstel aan Lisanne. Die ging op dezelfde manier op Manon zitten, en sloeg eveneens vijf keer op dier kont.

"Zo, hopelijk heb je nu je lesje geleerd," zei Lisanne.

"Manon, beloof je dat je nooit meer iemand zal verklikken?" vroeg Camille.

"Nee, ik zal niemand meer verklikken."

Haar collega's keken elkaar tevreden aan.

"Kom, meisie sta op," zei Lisanne.

Toen Manon weet op twee benen stond, werd ze door haar collega's stevig omhelsd.

vrijdag 11 juli 2014

Aankondiging

Op 20 november 2014 zal op dit blog het laatste verhaal worden gepost.

Sinds januari 2012 heb ik met veel plezier op deze site mijn vieze verhalen gepost. Effin, ik merk dat mijn verhalen steeds meer beginnen te verworden tot een herhaling van dezelfde thema's.

Daarnaast wil ik werken aan een roman, met de werktitel Melissa's droom, een thriller met een BDSM achtergrond.

maandag 7 juli 2014

Het bezoekje van de wijkagent

De deurbel ging, en geïrriteerd stond Bianca op uit haar luie stoel. De blonde vrouw van middentwintig had een hekel aan onaangekondige bezoekers. Normaal gesproken blafte ze dit soort bezoekers flink af, opdat dit hen zou afschrikken om ooit nog een keer zomaar langs te komen. En jehova's getuigen kregen daarnaast een flinke trap in hun buik, bij hoge uitzondering had deze groep geleerd om Bianca's woning te vermijden.

Terwijl zij de deur opendeed, snauwde de blondine automatisch:

"Wat moet je? Donder toch..."

Al snel besefte Bianca echter dat ze oog-in-oog stond met de wijkagent de heer Winters.

"Let een beetje op je worden, jonge dame," zei deze vriendelijk doch dringend.

"En wat betreft je vraag, er zijn meldingen binnengekomen dat u zich herhaaldelijk schuldig hebt gemaakt aan overtreding van artikel 123 van de algemene plaats verordening van de gemeente."

Vervolgens liet de politie-ambtenaar Bianca een bevel tot huisbezoek van de rechter-commissaris zien.

"Wel kunnen we dat niet hier regelen?" vroeg Bianca lichtelijk opgefokt.

"Met het oog op uw privacy lijkt het me toch beter als we dit gesprek binnen voeren, of op mijn kantoor als u dat liever heeft. Of wilt u het risico lopen dat uw buren te weten komen over uw misstappen?"

"Oké," zei de blonde vrouw met veel tegenzin, "kom maar verder."

Zonder veel inachtneming van beleefdheden, dirigeerde zij de wijkagent naar de woonkamer en wees hem een plek de bank aan. Zelf bleef ze staan.

"Bianca de Verte, artikel 123 van de algemene plaats verordening van deze gemeente verplicht mensen die een honduitlaten om onmiddellijk de ontlasting van die hond op te ruimen. Wie zich niet houdt aan deze verplichting wordt bestraft met een bestuurlijke boete."

De jonge vrouw wist heel goed waar de heer Winters op uit was, en keek automatisch naar haar hond Julius die rustig in zijn mand lag te slapen.

"Diverse buurtbewoners hebben bij de gemeente als wel bij mij persoonlijk, beklag gedaan van het feit dat u op meerdere gelegenheden verzuimd heeft om de ontlasting van uw hond op te ruimen. Naar aanleiding van deze klachten is er onderzoek ingesteld, met onder andere is gebeurd met behulp van bestudering van bewakingsbeelden. Hierbij is zonder twijfel vast komen te staan dat u op tenminste dertien verschillende momenten artikel 123 heeft overtreden. Derhalve krijgt u een bestuurlijke boete van vijfhonderd euro opgelegd."

Bij het horen van de hoogte van de boete, ontplofte Bianca volledig.

"Vijfhonderd euro? Waar slaat dat in vredesnaam op?"

"De algemene plaatsverordening bepaalt dat de maximale boete op overtreding van artikel 123 tweehondervijftig europ bedraagt, hetgeen verdubbelt wordt bij meervoudige overtreding."

De blondine begon te hyperventileren.

"Sommige mensen hier, zoals die oude mevrouw Klotenboom, houden ervan om op iedereen af te geven en hen valselijk te beschuldigen en hen daarme op kosten te jagen. Ja meneer, 't zijn zeikerds!"

Desondanks hield Winters zijn hoofd koel.

"Mevrouw, de beschuldigingen die tegen u zijn geuit worden ondersteund door bewakingsbeelden. En grond van dit laatste is het besluit u deze boete op te leggen gebasseerd en op niets anders."

"Oh ja? En hoe weet u niet of er met die beelden is geknoeid? Bovendien heb ik die niet gezien. Hoe moet ik weten dat u die beelden niet heeft verzonnen, enkel om de gemeentekas te spekken?"

"Mevrouw De Verte, de kosten van het opruimen van de uitwerpselen van uw hond overstijgen uw boete. U hebt geluk dat de gemeente nog geen civielrechtelijke procedure is gestart om de schoonmaakkosten op u te verhalen."

"Jaja, dat heeft u zeker van te voren ingestudeerd. Ik trap daar niet, hoor. Het zogenaamde opruimen is zeker uitbesteed aan zo'n HALT-jongere. Dat kost de gemeente geen geld."

"U kraamt onzin uit, mevrouw. Hier heeft u de beschikking waarin uw boete is vastgesteld. Bijgevoegd is eveneens hoe u de boete moet betalen en hoe beroep kunt aantekenen bij de bestuursrechter."

En hij overhandigde die aan Bianca, die kwaad het papier meteen op de vloer smeet.

"Ik ga die verrekte boete helemaal niet betalen, zeker niet voordat mijn advocaat die zogenaamde beelden heeft bekeken en er is vastgesteld dat er niet mee is geknoeid."

Wijkagent Winters zuchtte.

"Mevrouw, dat laat ik verder aan u over. Ik druk echter op het hart om voortaan gewoon de uitwerpselen van uw hond netjes op te ruimen."

Toen draaide de jonge vrouw helemaal door.

"En nu oprotten, KLOOTZAK!!!" schreeuwde zij luidkeels, terwijl zij gelijktijdig de wijkagent een bitch slap trachtte te verkopen. Hij kon echter tijdig haar pols vastgrijpen en enkele seconden later had Winters Bianca in een houdgreep.

"Laat me los, geille gluiperd!"

"Mevrouw, ik waarschuw u nu slechts één keer. Als u zich niet bedaart dan arresteer ik u wegens belediging en bedreiging van een ambtenaar in functie. Hetgeen een misdrijf is."

Tervergeefs trachtte Bianca zich te ontfutselen aan de heer Winters. Maar die hield haar stevig vast, en de vrouw kon niet anders dan opgeven.

Het duurde nog enige minuten voordat Bianca voldoende was gekalmeerd.

"Mevrouw, biedt u uw excuses aan voor uw gedrag van zojuist?"

Zachtjes mompelde zij wat.

"Kunt u dat herhalen, mevrouw. Ik kon u niet verstaan."

"Het spijt me, meneer."

Overtuigd dat Bianca nu murw was, liet hij haar voorzichtig los.

Even later zaten Winters en Bianca naast elkaar op de bank. De vrouw snikte aan één stuk door.

"Mevrouw De Verte, ik begrijp heel goed dat u boos bent vanwege de boete, maar desalniettemin mag u een agent niet beledigen of zelfs bedreiging met fysiek geweld."

"Dat begrijp ik," zei Bianca zachtjes.

"Eigenlijk zou ik u moeten arresteren, maar dat doe ik liever niet. Anderzijds kan ik dit gedrag niet helemaal onbestraft laten."

Nu was de jonge vrouw helemaal van slag. Hij ging haar niet arresteren, maar ze zou wel straf krijgen?

"Hoe bedoelt u?"

"Aangezien u het voorlopig vrij druk heeft met uw beroepsprocedure, lijkt het me onredelijk belastend om daar nu meteen een proces-verbaal in een strafrechtelijke procedure aan toe te voegen. In plaats daarvan stel ik u voor dat u nu een pak op je broek krijgt, en daarmee deze zaak af te handelen."

Verontwaardigd riep Bianca uit:

"Wat is dat voor een idioot plan?"

"Eerlijk gezegd ben ik een aanhanger van de ideeën van de Amerikaanse professor Peter Moskos. In plaats van mensen voor jaren op te sluiten, zouden misdadigers de keuze moeten krijgen tussen een x aantal jaren de cel of een stevige afranseling. Die keuze geef ik u nu."

Ijzig staarde de blonde hondenbezitster hem aan.

"Als ik proces-verbaal opmaak riskeert u een flinke boete of enkele maanden cel op, en krijgt u een strafblad. Maar als u het mij toestaat om u nu een stevig pak op je broek te geven, dan komt niet verder te weten over u wangedrag van daarnet. Kies maar."

Na enig aarzelen, en met name ingegeven door de vraag wie er voor Julius moest zorgen als zij enkele maanden in de cel zou moeten zitten, stemde Bianca dan toch in.

"Vooruit, leg me maar over de knie," zei ze met vrij weinig emotie.

"Dat is een verstandige keuze, Bianca."

Met een lichte duw tegen haar rug, legde de wijkagent de vrouw over zijn schoot. En met een arm hield haar middel stevig vast. Met zijn vrije, vlakke hand sloeg hij hard op de billen van Bianca. Om en om kwamen zijn harde hand neer op haar rechter- en linkbil neer.

Ondertussen trachtte de blonde vrouw een uiterlijke blijk van pijn te onderdrukken. Stevig hield ze haar kaken op elkaar. En gedwee liet zij de klappen op haar kont neerdalen. Tegelijk hoopte ze dat de wijkagent snel zou ophouden met dit pak slaag.

De wijkagent kende echter weinig genade voor haar billen, en hij bleef haar slaan voor meer dan een minuut. Voor haar gevoel had zij 820 klappen gekregen toen de man eindelijk ophield met slaan.

"En hebt je nu je lesje geleerd, meisje?" vroeg de Winters, terwijl hij haar billen begon te masseren.

"Ja, meneer. Ik zal u nooit meer uitschelden of bedreigen."

Omdat haar billen nog te veel pijn deden weigerde Bianca om op te staan, en daarnaast vond ze het wel fijn dat de wijkagent nu haar billen streelde. Terwijl ze bijkwam van het pak slaag, besefte de blondine pas dat haar vagina helemaal nat was.

"Wel meisje, je hebt nu genoeg kunnen bijkomen." zei de agent, terwijl hij haar hielp met opstaan. Vervolgens stond hij zelf ook op, en maakte aanstalte om weg te gaan. Maar nog voordat hij bij de deur was, pakte Bianca zijn polsen vast en gaf hem een zoen op zijn mond.

En minuten lang bleef zij nog in de deuropning staan, nadat de wijkagent al uit zicht was verdwijnen, en dacht Bianca:

Ferme délicieuse, mais juste.

vrijdag 27 juni 2014

Op kamers

Deel 3 De verhuizing

Lees hier deel 1 en deel 2.

Nadat Sabrina mijn kont had bewerkt met de rijzweep, legde ze het voorwerp weer terug. Vervolgens liepen zij, Angela en ik terug naar de keuken. Daarnamen mijn oud-lerars afscheid van Sabrina. En met pijnlijke billen gingen we terug naar de bushalte.

Bij de halte kon ik gelukkig staan, maar Angela stond er op dat ik in de bus gewoon ging zitten. Ik hoopte maar dat er een oude-vandage of een hoogzwanger persoon mijn plek nodig zou hebben, en ik mocht gaan staan.

Maar toen de bus arriveerde, zat er op de chaffeur na, slechts één oudere mevrouw. Dus moest ik naast mijn oud-lerares gaan zitten. Ik had moeite met zitten, zoals ik voorspeld had, en dat vond ik het vervelende eraan. Niet zozeer dat Angela en haar vriendin de zweep op mij hadden uitgeprobeerd, eerlijk gezegd had ik daar van genoten.

Onderweg stapten er maar een paar mensen in, en was er geen reden voor mij om op te staan. En dus zat ik op mijn zere billen totdat we bij onze halte aankwamen. Met grote opluchting stapte ik uit de bus. Terwijl we naar huis liepen, streelde Angela voorzichtig mijn billen om de pijn enigzins te verlichten.

Toen we weer thuis waren, bleek Floris ook alweer thuis te zijn.

"Het lijkt me een goed idee om het verhuisplan door te spreken." legde hij uit.

"Lijkt me ook."

"Ik heb een busje geregeld en verhuisdozen. Morgenochtend gaan Angela en jij naar jouw huis om alles in te pakken. Daar bepalen jullie wat naar hier toe komt en wat de opslag ingaat. In geval jullie er niet uitkomen, dat heeft Angela de doorslaggevende stem, oke?"

"Ja, meneer."

"Mooi. Als alles is ingepakt, dan kom ik 's middags met het busje en breng ik allereest de spullen die naar de opslag gaan, weg. Vervolgens haal ik de overige spullen op. Akkoord?"

"Ja, meneer."

"Goed, dat is dan geregeld."

Ik had het sterke vermoeden dat hij dit plan al reeds met zijn vriendin had besproken, waarschijnelijk de avond ervoor toen ik al vroeg op bed lag.

Toen Angela's vriend was uitgesproken, stond hij op en zei:

"Ik ga maar eens koken."

Zijn vriendin vroeg mij:

"Zin in een spelletje?"

"Wat voor spelletje?"

"Mijn vriend en ik spelen vaak kwartet of memory."

"Doe maar kwartet." "Oke." Ze stond op en ging de woonkamer uit. Even later keerde ze terug met een doos kwartet kaarten. Mijn lerares schudde de kaarten en gaf een aantal aan mij.

In totaal speelden we drie partijen, de eerste won ik en de tweede partij won Angela. De tweede partij eindigde in een remise, omdat Floris klaar was met koken en wij het eten niet koud wilde laten worden.

Tijdens het eten luisterden we naar de radio. En cabaret programma, waar de twee mensen duidelijk erg fan van waren. Dus zwijgend at ik mijn eten op. Nadat iedereen was uitgegeten, ruimde ik de tafel af en stopte de vaat in de vaatwasser. Vervolgens trok ik me terug op mijn kamer.

In de boekenkast stonden nog een drietal boeken. Het waren alle drie romans, detectives om precies te zijn, die ik nog nooit had gelezen en zelfs nog nooit van had gehoord. Ik pakte er één, degene die me het boeiendst leek. Vervolgens ging ik op bed liggen.

Gedurende enkele uren was ik zoet met lezen. Het was pas tegen een uurtje of tien 's avonds, dat ik besloot om te gaan slapen. Al snel viel ik in een diepe slaap, en pas de volgende ochtend werd ik door Angela gewekt.

"Jonge man, het is tijd om te ontbijten en dan moeten we vlug gaan." "Ja, mevrouw."

Ik stond op en volgde haar naar de eetkamer. En nog geen uur later stonden Angela en ik in mijn eigen kamer mijn spullen in te pakken. Het grootste deel van mijn spullen bestond uit boeken en kleding. De kleding ging gewoon mee, en voor ieder boek vroeg mijn oud-lerares of ik het op korte termijn wilde lezen, zo niet ging het naar de opslag.

De verdeling van de spullen ging moeiteloos, aangezien Angela en ik hierover niet verschilde van mening. En in minder dan anderhalf uur was alles ingepakt. Zoals gepland gingen we toen eerst naar de opslag, en daarna naar huis.

Het grootste deel van die zondagmiddag besteedde ik aan het uitpakken en opruimen van mijn spullen. Toen ik daarmee klaar was, ging ik op bed liggen. Tegen een uur of zeven, werd er op mijn deur geklopt.

"Binnen."

Floris deed de deur open, en bekeek mijn kamer.

"Mooi, alles is uitgepakt. Kom je mee-eten?"

"Ja, uiteraard."

Tijdens het vroeg Angela:

"Wat ga je vanavond doen?"

"Weet ik nog niet. Wat gaan jullie doen?"

"Floris en ik wilde een partijtje zeeslag spelen."

"Dat speel je met twee personen, toch?"

"Klopt, maar dat neemt niet weg dat je er niet bij mag zitten, jonge man."

Ik knikte instemmend. En dus zat ik die avond in hun woonkamer te lezen, terwijl mijn oud-lerares en haar vriend zeeslag speelden. Wel moest ik een paar wat te drinken voor hen halen. Omdat ze meerdere potjes speelden, duurde het tot middernacht tot ze gingen slapen.

Toen ging ook ik naar me kamer, maar ik ging nog niet naar bed. Omdat ik ervan uitging dat ik de volgende ochtend kon uitslapen, besloot ik om het boek waarin ik bezig was helemaal uit te lezen. Het duurde nog tot drie 's nacht totdat ik het boek eindelijk uit had.

Tot mijn grote schrik werd ik maandagochtend al om acht uur gewekt door Angela.

"De gemeente is vandaag slechts open tussen tien en twaalf."

"Mevrouw, had je dat niet eerder kunnen vertellen?"

Ze keek me vriendelijk aan, en antwoordde:

"Je had het ook zelf kunnen vragen, jonge man."

Met tegenzin stond ik op, ik was erg moe. Pas na drie koppen koffie was ik redelijk wakker. Na het ontbijt gaf Floris me een document.

"Hiermee kun je bij de burgelijke stand bewijzen dat je hier mag wonen. Onze gegevens staan er op."

Nadat ik me had ingeschreven bij de gemeente, besteedde ik het eerste deel van de middag aan het doorgeven van mijn adreswijzigingen bij allerhande instanties. En omdat Angela weg was, vroeg ik aan Floris waar de brievenbus was.

"Je kunt het aan mij geven, dan doe ik het straks op de bus. Ik moet toch zo die kant op."

"Oke, is ook goed. Bedankt."

"Graag gedaan."

Vervolgens deed ik een kort middagdutje. Zo rond zes uur 's avonds, werd ik gewekt door mijn oud-lerares.

"Jonge man, het is tijd voor je eerste kookles."

Gelukkig was ik nu goed uitgerust, en even later stond ik in de keuken.

"Vandaag hoef je alleen te kijken hoe ik kook. Dat is een goede eerste les, het is echter wel van belang dat je goed oplet. Als je vragen hebt, stel die gerust dan leg ik je het wel uit."

Het was echter nauwelijks nodig om vragen te stellen, omdat Angela veel dingen uit haar zelf toelichtte. Belangrijke dingen om te onthouden was dat zij en haar vriend zoutarm aten, en ik dus beter geen zout in het eten kon doen. Verder gebruikte ze vrijwel uitsluitend verse of vers ingevroren groente. Verder gebruikte ze veel noten en kruiden.

"Floris en ik zijn flexitariërs, en eigenlijk eten we slechts vis en vlees als we bij anderen op bezoek zijn."

Verder legde ze één en ander uit over de verschillende ingrediënten die zij gebruikten.

"Mevrouw, is het de bedoeling dat ik elke moet koken?"

"Nee, hoor. Zoals we verteld hebben krijg je iedere week een corveeschema, met daarin vermeldt wanneer je moet koken. Dat hang af van de verplichtingen die Floris en ik hebben. Normaal gesproken kook Floris de ene dag, en ik de andere dag."

"Om en om." "Jeps."

"En kookt Floris op dezelfde manier?"

"Eerlijk gezegd, heeft hij mij leren koken. Zijn moeder is Italiaanse, weet je?"

"Oke op die manier. Hoe lang kennen jullie elkaar?"

"Zo'n negen jaar, denk ik. Maar we hebben pas sinds zeven jaar een relatie."

"Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?"

"Jeetje, wat ben jij nieuwsgierig. Maar goed, leren kennen in de trein. We reisden destijds op hetzelfde traject, op hetzelfde tijdstip. Zo raakten we aan de praten, en werden we vrienden. In de daarop volgende twee jaar werd onze vriendschap steeds intiemer, en op een gegeven moment besloten we om een serieuze relatie aan te gaan. Dat bleek een goede keuze."

Ik wist dat dit een zeer persoonlijke vraag was, maar aan de ander kant had ik ook zo iets van dat ik mijn huisgenoten c.q. huisbazen beter moest leren kennen. Gelukkig vatte Angela het goed op.

"Wat is eigenlijk het plan voor vanavond?"

"Na het eten gaan Floris en ik naar kenissen, dus je zult je vanavond zelf moeten vermaken."

Floris was op tijd terug voor het eten. We aten gezamelijk, maar er werd niet veel gesproken. Na het eten gingen zij ook vrijwel meteen weg.

"Jonge man, zorg je dat alles wordt opgeruimd?" "Ja, uiteraard."

Dus ruimde ik de tafel af, en stopte alles in de vaatwasser.

Enkele uren later zat ik op mijn kamer naar de radio te luisteren en een boek te lezen. Daardoor had ik niet gehoord dat ondertussen mijn oud-lerares en haar vriend weer thuis waren gekomen. Maar iets na tien uur, werd er op mijn deur geklopt.

"Binnen."

Angela stapte mijn kamer in.

"Jonge man, je had gezegd dat je alles zou opruimen."

"Ja, klopt."

"En waarom is de vaat dan nog in de vaatwasser?"

Shit, ik was helemaal vergeten dat de vaatwasser ondertussen al klaar was.

"Het spijt me, ik heb er niet meer aangedacht om te kijken of de vaat al gedaan was."

De vrouw keek me aan. Ze keek niet boos, maar ze was duidelijk enigzins teleurgesteld.

"Jonge man, kleed je uit. En kom dan met mij mee naar beneden." zei ze resoluut.

Hierdoor schrok ik best. Was dit werkelijk een reden voor een lijfstraf? Het leek mij dat dit eerder een lichte overtreding was, die bestraft zou worden met strafpunten. Desondanks begon ik me uit te kleden.

"Je mag je onderbroek aanhouden." "Oke, mevrouw."

Dus liep ik in enkel me onderboek naar beneden. Angela liep naar de keuken, waar haar vriend al stond te wachten.

"Jonge man," zei Angela, "ruim de vaatwasser leeg en plaats alles op de correcte plek." "Ja, mevrouw."

Bijna helemaal naakt ruimde ik de schone vaat op, terwijl Floris en zijn vriendin toekeken. Het was best beschamend, maar ik besefte dat het beste was om te doen wat me was opgedragen. Toen ik klaar was, zei mij oud-lerares kortweg:

"En nu naar bed." "Ja, mevrouw."

Even later lag ik in mijn bed.



dinsdag 24 juni 2014

Op kamers

Deel 2 Het Uitstapje

Lees hier deel 1.

Met pijnlijke billen liep ik achter Angela en haar vriend de trap op. Er waren meerdere ruimtes op de eerste verdieping, maar de twee anderen liepen nog een trap op.

"Wij hebben onze zolder in gericht als logeerkamer," legde Angela uit.

"En waar slaan jullie je spullen op?"

"We huren daarvoor een opslagbox. Een huis is om in te wonen, en geen pakhuis." zei Floris.

Tot mijn grote tevredenheid zag ik dat er op de zolderkamer al gemeubileerd was. Er was een groot bureau, bed, een commode en een boekenkast. De zolder had aan elke zijde twee ramen, die gelukkig voor zien waren van luxeflexes.

"En vind je het wat?" vroeg mijn oud-lerares.

"Ja, ik vind het wel een leuke kamer."

"Dat is mooi," zei Floris.

Daarna liepen we weer naar beneden, en lieten zij mij de rest van het huis zien.

Op de eerste verdieping waren er de volgende ruimtes: de badkamer, hun slaapkamer, een studeerkamer en een kleine ruimte waarvan de functie mij onduidelijk was. Het was in elk geval te klein om er een bed in te zetten.

De begaande vloer bevatte naast de woonkamer, die zich aan de straatzijde bevond, een eetkamer, de keuken en het toilet. Bij het huis hoorde ook een kleine tuin, die geheel betegeld was.

"We gebruiken de tuin vooral om in te zitten," zette Angela uiteen. "Daarnaast hebben we ook een volkstuin. Die is ruimer."

In de tuin was ook een schuur, maar die was zo goed als leeg.

"Onze fietsen staan in onze andere schuur, maar die bevindt zich in het achterom," legde Floris uit, terwijl wees naar de deur in de schutting.

"Jonge man," vroeg Angela, "hoe ben je hier gekomen?" "Met de fiets." "Was het lang fietsen?" "Een klein uurtje."

De vrouw keek naar haar vriend, en toen weer naar mij.

"Als je wilt mag je hier blijven. Ik weet niet of het prettig is om met jouw billen nu weer een uur op de fiets te zitten."

Floris knikte instemmend.

"Mevrouw, vanaf wanneer mag ik hier komen wonen?"

Zij gaf me een glimlach en antwoordde:

"Wat ons betreft per direct. Alleen moet je nog wel even een krabbeltje zetten onder de afspraken die we net gemaakt hebben." "Laten we dat dan maar doen," zei ik.

Even later stonden Angela en ik in de eetkamer, terwijl Floris naar boven was gegaan om de op schrift gestelde afspraken te pakken. Toen hij weer terug was, gaf hij mij het papier. Rustig las ik het nog goed na, er stond precies in wat we hadden afgesproken. Dus zette ik mijn handtekening, gevolgd door mijn oud-lerares en haar vriend.

"Dit papier is vooral bedoeld om ons ervan te verzekeren dat jij weet wat wij met elkaar hebben afgesproken. Voor ons ben je deel van ons gezin, in plaats van een huurder." legde Floris uit.

Daarna gingen de man en ik mij fiets halen, om die in de fietsenschuur te zetten. Toen we weer terug waren, bleek Angela al pizza's in de oven gezet te hebben.

"Floris en ik stellen het op prijs als je gewoon met ons mee-eet."

Toen we met z'n drieën zaten te eten, stelde Angela's vriend voor:

"Als je wilt, kan ik je zondag helpen met verhuizen. Dan kun je maandag je inschrijving bij de gemeente regelen."

"Waarom zondag?"

"Ik heb morgen andere dingen te doen."

"Oke, is goed."

"Jonge man, jij gaat morgen met mij mee op sleeptouw," zei Angela.

Verbaasd zij vroeg ik:

"Hoe bedoel je?"

Mijn oud-lerares glimlachte vriendelijk, en legde mij het rustig uit.

"Je hebt vandaag ons huis gezien. Morgen ga ik je laten zien hoe je de verschillende taken moet uitvoeren. Het is niet heel moeilijk, maar je moet het een keer gezien hebben. En daarna ga je met mij op stap."

"Wat gaan we doen?"

"Niet zo nieuwsgierig. Je ziet het morgen. Maar ik wel morgenvroeg beginnen, dus is het misschien beter als je vanavond vroeg naar bed gaat. Meteen na het eten."

Dat laatste verraste me totaal.

"Moet dat? Het is nog geen acht uur geweest."

De vrouw keek me sympathiek aan, en op vriendelijke toon zei ze:

"Ja, dat moet. Je hebt vandaag veel meegemaakt. Dat moet je verwerken, en rust helpt daar bij."

Ik legde me neer bij haar beslissing, zij het met tegenzin. Ik at mijn pizza op, en hoewel de verleiding groot was, deed ik dat niet onnodig langzaam. Na het eten stond ik. Angela gaf me nog een kus op mijn wang en ging naar boven.

Omdat mijn billen nog altijd zeer deden, ging ik op mijn buik op bed liggen. En zo lag ik daar de volgende uren.

Mede omdat het buiten nog licht was, kon ik niet in slaap vallen. Onophoudelijk gingen mijn gedachten uit naar hoe het samenleven met Angela en Floris zou zijn. Zouden ze erg streng zijn? Elke misstap, hoe gering dan ook, aangrijpen om mij te slaan? En hoeveel strafpunten kon ik bij elkaar sparen voordat ik deze moest inruilen voor billenkoek?

Anderzijds had ik er wel erg zin in, om bij mijn oud-lerares en haar vriend in te wonen. Het idee dat zij mij zouden straffen maakte het leven ook wel erg spannend. En mocht het toch niet bevallen, dan kon toch latijd ergens anders gaan wonen?

Tegen elf uur in de avond, kwam Angela mijn kamer binnen.

"Slaap je al?"

"Nee, mevrouw."

"Had ik ook niet verwacht. Maar ben je al een beetje bijgekomen?"

"Ja hoor."

"Is er nog wat ik voor je kan doen, jonge man?"

"Nee, ik geloof het niet."

"Oke. Ben je misschien boos op me, omdat ik je vroeg naar bed hebt gestuurd?"

"Nee, boos niet. Ik vind het wel een beetje vervelend. Maar goed, u bent de baas hier. Ik heb u te gehoorzamen."

"Dat is dan mooi. Welterusten."

"U ook."

"Dank je."

Vervolgens vertok mijn oud-lerares weer.

De volgende ochtend werd ik iets voor zeven uur door Angela gewekt.

"Jonge man, kun je over een half uur beneden zijn?"

Hoewel het als een vraag was geformuleerd, was het eigenlijk een opdracht.

"Ja, uiteraard, mevrouw."

Tegen half acht was ik weer in de eetkamer, en besefte ik dat bijna een half etmaal door had gebracht op de zolderkamer. Stilletjes vroeg ik me af hoe lang ik op mijn kamer zou moeten doorbrengen, als ik huisarrest zou krijgen.

Gelukkig stond het ontbijt al klaar. Angela en Floris zaten aan de tafel, de laatste had al gegeten en dronk vlug zijn koffie op. Daarna nam hij afscheid en moest hij gaan. Dus vijf minuten later was ik alleen met mijn oud-lerares.

"Eet maar rustig. Als je klaar bent laat ik je allereerst zien hoe de vaatwasser werkt."

Dat leek mij wel een logisch beginpunt.

Terwijl ik mijn onbijt nuttigde, wierp ik een blik op de woonkamer. Het viel mij op dat er geen televisie was.

"Hebben jullie geen tv?"

"Nee, mijn vriend en ik luisteren liever naar de radio en voor het overige gebruiken we liever het internet."

"Welke klussen gaat u mij straks laten zien?"

"De meest gebruikelijke, de wasmachine, dweilen, stofzuigen, en dergelijke.  Maar zoals ik gisteren heb gezegd, stelt het allemaal niet veel voor. Ik denk dat we maar een uurtje nodig hebben. En mocht je niet alles onthouden, kun je het me altijd nog vragen. Dat vind ik niet erg, ik heb dat liever dan dat je een taak onnodig slecht uitvoert."

Niet veel later was ik klaar met mijn ontbijt. Angela vroeg of ik  de tafel wilde afruimen. Met alle spullen in mijn handen volgde ik haar de naar de keuken. Zij deed de deur van de vaatwasser open, terwijl ik de vaat op aanrecht neerzette.

"Jonge man, doe de spullen één voor één in vaatwasser."

Zonder commentaar plaatste ik de spullen in de machine.

"Het doet er niet toe hoe je de spullen erin legt, als het er maar in gaat."

Toen alles erin zat, liet mijn oud-lerares zien welke knopjes ik moest indrukken en waar het afwasmiddel in moest.

Terwijl de vaatwasser zijn werk deed, liet de vrouw mij zien wat in welke kast hoorde. Daarna kreeg ik een kort college over de verschillende schoonmaak middelen, en waarvoor welk middel gerbuikt werd. Vervolgens liet ze me de bezemkast zien, waar zowel de stofzuiger als de dweil zich bevonden. De volgende stop was de wasmachine, wat ook nu neerkwam op een cursus knopjes kennen.

Na ongeveer drie kwartier, zei Angela:

"Ik geloof dat ik je het belangsrijkste wel heb verteld. De komende week krijg je nog kookles van mij."

"Oke, mevrouw."

Even later zaten wij weer in de woonkamer, en dronken we een kop thee. We spraken wat over koetjes en kalfjes. Toen de thee op was, zei de vrouw:

"Jonge man, het is tijd om te gaan."

Tot mijn grote verbazing, gingen Angela en ik niet naar de fietsenstalling maar naar de bushalte. Toen ik vroeg waarom we met de bus gingen, kreeg ik als antwoord:

"Het is te ver om met de fiets te gaan. Daarnaast hebben we een rechtstreekse busverbinding."

Mijn oud-lerares weigerde nog steeds om te vertellen waar we naar toe gingen. Gedurende het grootste deel van de rit, zwegen we en keek ik naar het voor mij onbekende landschap. Angela doodde haar tijd met het lezen van een tijdschrift. Pas na drie kwartier stopte de bus op onze bestemming.

Eenmaal buiten moesten we nog ongeveer een vijfhonderd meter lopen. Het bleek dat onze bestemming een manege was.

"Hier woont mijn beste vriendin Sabrina. Zij is manege-houdster."

"Rijdt u zelf paard?"

"Ja, maar vandaag gaan we gewoon op bezoek."

"Waarom moet ik eigenlijk met u mee?"

"Ik wil dat je Sabrina leert kennen. Hoe eerder jullie elkaar leren kennen hoe beter."

Mijn vermoeden was dat Angela's vriendin ook vaak bij haar en haar vriend op bezoek komt. en in dat geval was ik het eens met mijn oud-lerares.

Niet veel later zaten we samen met Sabrina aan de keukentafel. En omdat het al middag was, had onze gastvrouw ons een tasti aangeboden. Tijdens de lunch, voerden vooral de twee vrouwen het woord. Maar ze sloten me niet uit. Zodoende kwam ik er achter dat Angela en Sabrina elkaar kennen van de middelbare school.

De twee vrouwen spraken ruim anderhalf uur met elkaar, voordat Sabrina mij een vraag stelde:

"Jonge man, heb je misschien in een rondleiding?"

"Dat lijkt me wel leuk, mevrouw."

En dus liet Sabrina mij de verschillende onderdelen van de manege zien. Het terrein omvatte de eigenlijke manege, een buitenbak, de stallen maar ook een weide. Als laatste gingen we naar de ruimte waar de verschillende materialen als zadels, helmen maar ook de rijzwepen werden opgeslagen.

Terwijl Sabrina me uitgebreid vertelde over de verschillende voorwerpen en waar zij voor diende, zag ik dat Angela een zweep had gepakt.

"Angela, misschien kun je met de zweep door de lucht zwiepen. Zo kan deze knaap horen hoe dat klint." "Uiteraard."

En dus gaf mijn oud-lerares een aantal zwiepjes in de lucht.

"De zweep gebruiken we om de paarden aan te sporen. Natuurlijk krijgen de paarden slechts een licht tikje, wat nauwelijks pijn doet." Lichtte de manege-houdster toe.

"Sterker nog, als je op het paard zit, kun je nauwelijk goed uithalen voor een harde slag. Daar is de afstand te klein voor."

Geïntrigeerd gaf ik een knikje. En plotseling voeld ik een licht tikje op mijn achterste. Angela had het niet kunnen laten om een demonstratie op mij te geven.

"Die tik," ging Sabrina verder, "is vergelijkbaar met wat een paard krijgt. En deed het pijn?"

"Nee, niet echt."

De twee vrouwen moesten glimlachen.

"En doet dit pijn?" vroeg Angela, en zij gaf een tweede tik met de zweep.

Deze keer haalde zij veel meer uit, en derhalve kwam de zweep harder neer op mijn achterste.

"Ja, die deed pijn."

Daarop volgde er nog een vijftal klappen met de zweep op mijn billen. Kennelijk genoot Sabrina ervan, en liet ze haar vriendin zich begaan.

"Angela, mag ik even?" "Natuurlijk." En ze gaf de zweep aan haar vriendin, die mij nog trakteerde een tiental ferme tikken. En net nu ik het billenkoek van de dag ervoor nauwelijks meer voelde, brandde mijn billen nu weer van de pijn. Alleen deden ze nu iets meer zeer.

Lees hier deel 3.