woensdag 23 april 2014

Het mentorgesprek

De negentwintig jarige lerares geschiedenis Angela, zat achter haar bureau in haar lokaal de proefwerken van haar brugklas na te kijken, toen haar mentorleerling Felicia uit vijf vwo het lokaal binnen stapte.

"Goede middag, mevrouw Van Sijst." Zei de zeventien jarige nonchalant. Angela echter sprak de jonge vrouw meteen streng aan:

"Felicia, je weet waarom je hier bent?" "U had gevraagd of ik wilde komen voor een mentorgesprek." "Klopt, en heb je ook een idee wat de aanleiding voor dit gesprek is?"

Felicia zweeg nu, terwijl ze haar blonde lerares aankeek. Angela, die een oranje bloes en een zwarte lange broek droeg, stond op en keek de brunette recht in de ogen.

"Volgens mij weet je héél goed, waarom ik je heb uitgenodigd voor dit gesprek, jonge dame." zei Angela streng. "Van jouw leraren heb ik vernomen dat jij de laatste tijd vaak te laat bent, en dat jij geregeld je huiswerk niet maakt. Is dat correct?"

Haar mentorleerling, die een wit vest met lange mouwen en een cappuchon en een zwarte broek droeg, knikte instemmend.

"Ja, dat klopt, mevrouw." zei Felicia met een zeer zacht stemmetje.

"Felies, je begrijpt, neem ik aan, dat jij beseft dat jouw gedrag consequenties heeft?" "Ja, mevrouw."

Angela begon nu te ijsberen door haar lokaal.

"Ik heb geen enkele behoefte om excuses van jouw kant aan te horen. Daarvoor ben je te vaak te laat gekomen en heb je te vaak je huiswerk niet gemaakt. Het is mij geheel duidelijk dat de werkelijke reden voor je gedrag bij jou zelf gezocht dient te worden."

De zeventien jarige leerlinge beseft maar al te goed dat het geen zin had om tegen haar mentrix in te gaan. Dat zou de situatie er alleen nog erger maken.

"Felies, al met al ben je geen slechte leerling, echter de laatste tijd beginnen je cijfers terug te lopen. Je bent een intelligente jonge vrouw, die veel in haar mars heeft, dus daar ligt het niet aan. Het is overduidelijk dat het teruglopen van jouw schoolprestaties het gevolg is van jouw lakse gedrag.

Jonge dame, het zo mij erg veel pijn doen als jij volgend jaar zou zakken voor je examen. Maar als de huidige trend in jouw cijfers zich doorzet, dan is dat helaas een zeer realistisch scenario.

Daarom ben ik genoodzaakt om nu in te grijpen, voordat het te laat is. Dat is mijn plicht als jouw mentrix, te meer omdat jij mij als jouw mentrix gekozen hebt."

"Mevrouw, hoe wilde u ingrijpen?" vroeg Felicia, zoveel uit nieuwsgierigheid als uit angst.

"Door jou te helpen je gedrag aan te passen. En wat jij daarvoor nodig hebt is een stevig pak voor je broek, letterlijk."

"Dat kunt u niet maken, mevrouw! U mag mij niet zomaar slaan!"

Angela liep af op haar mentorleerlinge, en pakte haar polsen vast.

"Luister jonge dame. Jij hebt mij gekozen als mentrix, daarmee heb jij je vertrouwen in mij uitgesproken. Daarnaast ik heb mijn eigen stijl van mentoraat. Ik vraag je om vertrouwen te hebben in mijn aanpak, ik doe het voor je eigen bestwil. Of wilde je soms van school gestuurd worden?"

"Nee, dat wil ik niet." piepte Felicia zachtjes, die moest denken aan haar vriendinnen die ze zou moeten missen als ze van school zou moeten gaan.

Angela liep weer terug naar haar stoel, terwijl ze Felicia nog bij haar polsen vast hield. Haar mentorleerlinge liet zich meevoeren. Nadat de lerares weer was gaan zitten, zei zij:

"Felies, ga nu over mijn schoot liggen En leg je handen op je rug." "Ja, mevrouw."

De zeventienjarige gehoorzaamde, zij het met tegenzin. Toen zij eenmaal bij haar lerares over de knie lag met haar handen op haar rug, pakte Angela haar polsen stevig vast. Met haar vrije hand gaf de mentrix een harde klap op Felicia's achterwerk.

"Aaauw!"

Wat niet verhinderde dat Angela al meteen daarna een tweede klap gaf. De klappen volgden elkaar in rap tempo op, waarbij de lerares afwisselend de rechter- en linkerbil van haar mentorleerlinge sloeg. Ondertussen schreeuwde Felicia het uit van de pijn, maar vanwege de isolatie en het feit dat er afgezien van de twee vrouwen, niemand meer op school was, was er niemand die haar kon horen.

Felicia had het al gauw opgeven om bij te houden hoeveel klappen Angela haar had gegeven. Ook elk besef van tijd verloor de jonge vrouw al snel. De pijn in haar kont domineerde haar bewustzijn, echter merkte de leerlinge dat de pijn haar ook flink opwond. Haar vagina begon natter en natter te worden, naarmate Angela het pak slaag voort zette.

Langzaam maakte de pij plaats voor genot, en onbewust liet Felicia haar mentrix meer en meer zich begaan. De opwinding in haar lijf nam niet weg dat de jonge vrouw moest huilen van de pijn. Pijn en genot waren samengesmolten in een mysterieuze en geheel nieuwe ervaring.

Na ongeveer drie minuten hield Angela op met slaan, waarna Felicia langzaam ontwaakte uit haar trance. De lerares liet haar leerlinge op haar schoot bijkomen. Het duurde nog enkele minuten alvorens de leerlinge weer aanspreekbaar was.

"Felies, deze portie billenkoek heb jij dubbel en dwars verdiend." "Ja, mevrouw."

"Ik stel de volgende afspraken voor: allereerst lijkt mij het een goed idee, als jij voortaan iedere week ten minste één keer bij mij over de knie gaat. Onder andere om er voor te zorgen dat je altijd een verse herinnering aan een portie billenkoek hebt. Verder stel ik voor dat iedere keer dat jij voortaan nog te laat komt of je huiswerk niet af hebt, jij zonder pardon bij mij over de knie gaat. Jonge dame, ga jij daarmee akkoord?"

De leerlinge, die nog steeds bij haar mentrix over de knie lag, moest nu even slikken. Enerzijds vond ze het intieme contact met haar lerares erg plezierig. Anderzijds begon felicia nu pas goed te beseffen hoe erg pijn haar billen deden, en ze realiseerde zich dat ze de komende dagen, misschien wel weken, last zou hebben met zitten.

Na enig aarzelen stemde Felicia toch in met de afspraken die haar lerares voorstelde.

"Ik ga hiermee akkoord, mevrouw."

Angela kon een glimlach niet onderdrukken.

"Felies, je zult hier geen spijt van krijgen."

De jonge dame knikte, en ze trachtte omweer op te staan. Dit vergde een beetje hulp van haar mentrix. Toen Felicia weer eenmaal op haar benen stonden, gaf ze Angela een kus op haar wang, en zei:

"Mevrouw, ik houd van u." "Ik ook van jou, meiske."

Angela kuste haar mentorleerlinge innig op haar mond.

zaterdag 5 april 2014

De Stoute Stewardessen

De heer Darrell, hoofd personeelszaken bij Eurasian Airship Lines, zat in zijn kantoor, toen drie jonge vrouwen in donkerblauwe mantelpakjes naar binnen stapten. De oudste van hen was de 26-jarige Jasmijn. De andere vrouwen waren Lisanne en Camille, beiden 25. De vrouwen gingen naast elkaar op een lijn staan, met hun handen op hun rug en hun blik naar de grond gericht.

Zonder de vrouwen aan te kijken, stond de heer Darrell op. En begon hij hen op strenge toon toe te spreken.

"Jonge dames, jullie weten waarom jullie hier zijn?"

"Ja," zeiden de drie vrouwen zachtjes en gedwee in koor. Maar Darrell nam daar geen genoegen mee.

"Ja, wie?"

"Ja, meneer." zeiden Jasmijn, Lisanne en Camille nu.

"Dat klinkt al beter. Maar goed, laat ik het toch maar herhalen."

De drie vrouwen knikten zachtjes van instemming.

"Jullie zijn hier, op dat jullie op 2 maart jongstleden, te samen met jullie collega Manon, om 18:20 elk een glas wijn hebben gedronken. Dit terwijl jullie om 23:12 aan boord zouden gaan van het luchtschip voor jullie eerstvolgende vlucht.

Zoals jullie weten schrijven de regels van deze maatschappij dat personeelsleden gedurende de vlucht en de twaalf die daar aan vooraf gaan, geen alcohol mogen consumeren.

Het is evident dat jullie deze regel hebben overtreden, daar het tijdsverschil in deze casus, nog geen vijf uur bedraagt. Alleen Manon heeft beseft dat jullie deze regel hebben genegeerd, en heeft daarop besloten om in het reine te komen door deze overtreding te melden bij de bedrijfsleiding.

Wat dit voorval nog extra triest maakt, is dat jullie drie in eerste instantie het drinken van een alcoholische drank ontkenden; en pas hebben bekend toen de bedrijfsleiding videobeelden van dit voorval opvroeg bij het vliegveld.

De interne commissie voor discipline heeft na zorgvuldig overleg, een besluit genomen omtrent de maatregelen die tegen jullie worden genomen."

De heer Darrell zweeg toen, zodat de vrouwen goed konden beseffen dat ze gestraft zouden worden voor hun overtreding.

"De sanctie die jullie wordt opgelegd, is als volgt: van jullie alle drie zal er twee weken salaris worden ingehouden. Omdat de commissie er erg zwaar aan tilt dat jullie hebben getracht om jullie gedrag te verdoezelen, krijgen jullie daarboven op ook nog een lichaamlijke tuchtiging."

Opnieuw zweeg Darrell strategisch. Maar nu reageerden de vrouwen duidelijk geschrokken.

Alle drie moesten zij, letterlijk, slikken toen ze hoorden dat ze een lijfstraf zouden moeten ondergaan.

Zonder ook maar een blijk van medeleven met de drie luchtschipstewardessen, ging het hoofd personeelszaken verder.

"Lisanne en Camille, jullie krijgen elk vier slagen met het rietje op de achterkant van je rok. En Jasmijn, jij krijgt, omdat jij als purser een voorbeeldfunctie heb, twaalf slagen. Is dat duidelijk, jonge dames?"

"Ja, meneer." Antwoorden de vrouwen gedwee.

"Camille, jij bent als eerste aan de beurt. Loop nu naar mijn bureau en buk je voor over."

"Ja, meneer."

Gehoorzaam liep Camille naar het bureau, en legde haar buik op het bureaublad. Ondertussen had de heer Darrell een spaans Rietje gepakt, waarmee hij eerst een paar keer door de lucht zwiepte.

Vervolgens nam de man een flinke stap naar achter, en haalde hij flink uit. En met een harde klap kwam het uiteinde van het rietje neer op de billen van de stewardess. Die van geluk mocht spreken dat haar zitvlees beschermd werd door haar rok. Maar desalniettemin, moest Camille het uitschreeuwen van de pijn.

"Auww!"

Dat deerde Darrell echter helemaal niets, en op eenzelfde wijze sloeg hij haar opnieuw op haar rok.

"Aaaauw!"

En ook nu was de man niet onder de indruk van haar geschreeuw. Darrell was enkel blij dat zijn kantoor goed geïsoleerd was, en niemand erbuiten kon horen wat er op zijn kantoor zich afspeelde.

Voor een derde keer haalde Darrell uit.

"Aaaaaaaaaaaauw!"

En voor nummer vier.

"Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaauuuuwwwwwwwwwww!"

"Camille, sta op en loop terug naar je plek."

"Ja, meneer."

De net gestrafte vrouw ging weer vlug naast haar collega's staan, maar nu wreef ze met haar handen over haar gloeiende billen.

"Lisanne, jouw beurt. Je weet nu wat je moet doen."

"Ja, meneer."

Toen Lisanne zich in de strafpositie bevond, haalde Darrell opnieuw uit.

"Aaaaaauww!"

En opnieuw.

"Aaaaaaaauwwww!"

En opnieuw.

"Aaaaaaaaawwwwww!"

En tot slot:

"Aaaaaaaaaaaaaaaaaauuuuuuuuuuwwwwwwwww!"

"Lisanne, jij en Camille kunnen gaan." Zei Darrell zonder enige emotie.

De twee vrouwen waren echter maar al te blij dat ze mochten gaan, dat ze daar geen seconde aandacht aan besteedden. En met zere billen verlieten zij het kantoor.

Toen ze alleen met de heer Darrell in zijn kantoor was, keek Jasmijn hem aan met haar fel blauwe ogen, en zachtjes maar op een verbeten toon, zei ze:

"Je bent een misogyne sadist, Darrell."

Echter daar was de man allerminst van onder de indruk. Zijn enige reactie was:

"Jasmijn, buk je nu over mijn bureau."

Gehoorzaam liep de blondine naar het bureau, en bukte ze. Vervolgens haalde zij een diepe zucht. Daarna haalde Darrell flink uit, en moest ook Jasmijn geloven aan de kracht van het rietje.

"Aaaaaaaaaaaaaaauuuuuuuuuuuuuuuwwwwwwwwwwwwwww!"

Waar Darrell Camille en Lisanne tussen de klappen nog een korte pauze had gegund, om even bij te kunnen komen, diende hij nu de slagen achter elkaar toe.

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

Ondertussen begonnen de tranen over haar wangen te vloeien.

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

"AAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUWWW!"

"AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUUUUUWWWWWWWW!"

Jasmijn voelde dat haar billen branden van de pijn, alsof haar achterste in brand stond. Door de pijn en de tranen, dat de jonge vrouw niet door dat de klappen al waren opgehouden. Terwijl zij alsmaar bleef snikken, was het enige waar ze besef van had de pijn in haar achterwerk.

"Jasmijn, sta op en kijk me aan."

Verdoofd gehoorzaamde de jonge vrouw Darrell.

En met doorloopte ogen keek zij hem aan.

"Je hebt het verdiend, Jasmijn."

Zwijgend kinkte de stewardess instemmend.

Darrell liep toen langzaam op haar af, en hij omarmde haar. Jasmijn drukte haar lijf stevig tegen het zijne. Zachtjes begon hij haar over haar rug te strelen.

woensdag 19 maart 2014

Dienstbaarheidscontract (model)

Ondergetekenden:

Naam:
Adres:
Postcode:
Woonplaats:
Geboortedatum:
Geboorteplaats:
Hierna te noemen "Meesteres"


Naam:
Adres:
Postcode:
Woonplaats:
Geboortedatum:
Geboorteplaats:
Hierna te noemen "Dienstknecht"

KOMEN OVEREEN

1. Knechtschap

Lid 1. Meesteres verplicht zich voor de duur van deze overeenkomst Dienstknecht te voorzien van voedsel, kleding, onderdak, zorg en andere levensvoorzieningen.

Lid 2. Dienstknecht verplicht zich voor de duur van deze overeenkomst om Meesteres ten alle tijden te gehoorzamen en te dienen, in zoverre deze geen handelingen betreffen die in strijd zijn met de wet en andere algemeen verbindende voorschriften.

2. Duur van de overeenkomst

Lid 1. Deze overeenkomst wordt aangegaan voor een periode van vijf jaar, beginnend op     en eindigend op     .

Lid 2. Deze overeeenkomst kan worden worden verlengd voor een periode van vijf jaar met wederzijdse instemming van beide partijen, gedurende de laatste zes maanden van de huidige duur.

3. Pand

Lid 1. Meesteres verplicht zich om vijfhonderd Euro te storten op een hiervoor geopende rekening, als zekerheid voor deze overeenkomst.

Lid 2. Dienstknecht verplicht zich eveneens om vijfhonderd Euro te storten op de in lid 1 vermelde rekening, als zekerheid voor deze overeenkomst.

4. Voortijdige opzegging door één der Partijen

Lid 1. Indien Meesteres  voor de in 2 lid 1 bepaalde einddatum deze overeenkomst wenst op te zeggen, dan heeft Dienstknecht het recht om het onder 3 lid 1 genoemde bedrag direct op te eisen, en het onder 3 lid 2 bepaalde bedrag terug te vorderen. Hierna is deze overeeenkomst ontbonden.

Lid 2.  Indien Dienstknecht  voor de in 2 lid 1 bepaalde einddatum deze overeenkomst wenst op te zeggen, dan heeft Meesteres het recht om het onder 3 lid 2 genoemde bedrag direct op te eisen, en het onder 3 lid 1 bepaalde bedrag terug te vorderen. Hierna is deze overeeenkomst ontbonden.

Lid 3. Indien er geen voortijdige ontbinding van deze overeenkomst heeft plaatsgevonden, worden op de in 2 lid 1 vermelde einddatum de onder 3 lid 1 en 3 lid 2 vermelde bedragen teruggegeven aan Meesteres respectivelijk Dienstknecht.

Lid 4. Indien deze overeenkomst overeenkomstig 2 lid 2 wordt verlengt, dan blijven de in 3 lid 1 en 3 lid 2 vermelde bedragen staan op de daarvoor bestemde rekening.

5. Algemene gedragingen

Lid 1. Dienstknecht verplicht zich te onthouden van het gebruik van alcohol, tabak en verdovende middelen.

Lid 2. Dienstknecht verplicht zich er toe om geen handelingen van seksuele aard te verrichten zonder uitdrukkelijke toestemming van Meesteres.

Lid 3. Dienstknecht verplicht zich er toe om Meesteres ten alle tijden aan te spreken met "u", "mevrouw", of "meesteres".

Lid 4. Meesteres verplicht zich er toe zorg te dragen dat dienstknecht voldoende rust geniet..

Lid 5. Meesteres verplicht zich er toe geen opdrachten te geven die de gezondheid van Dienstknecht kunnen schaden.

Lid 6. Meesteres heeft het recht om Dienstknecht ten alle tijden te betasten.

6. Ongehoorzaamheid en straf

Lid 1. Meesteres heeft het recht om Dienstknecht te straffen ingeval van ongehoorzaamheid.

Lid 2. Tot de straffen die Meesteres mag opleggen behoren onder andere: niet-verminkende lijfstraffen, opsluiting, knevelen en het opleggen van straftaken.

Lid 3. De door Meesteres opgelegde straffen mogen geen schade toe brengen aan de gezondheid van Dienstknecht.

7. Diensten aan derden

Lid 1. Dienstknecht verplicht zich ervan te onthouden diensten te verlenen aan derden zonder voorafgaande toestemming van Meesteres. Hiervan uitgezonderd zijn diensten die verplicht zijn op grond van algemeen verbindende voorschriften, door het bevoegd gezag of die verrichten worden in een noodgeval.

Lid 2. Meesteres heeft het recht om Dienstknecht op te dragen diensten te verlenen aan derden. Eventuele vergoedingen voor deze diensten behoren toe aan Meesteres.

9. Overdraagbaarheid

Deze overeenkomst is NIET overdraagbaar aan derden.

Handtekeningen

<Naam>


Meesteres

<Naam>


Dienstknecht

Datum:
Plaats:


dinsdag 10 december 2013

Marieke, deel 2

Alle in dit verhaal voorkomende personages en verhaallijnen zijn fictief, elke overeenkomst met de realiteit berust op louter toeval.

Lees hier deel 1

Nadat ik gedouchet en me zelf had afgedroogd, liep ik naakt terug naar Mariekes slaapkamer. Daar stond zij nog altijd in haar latex catsuit en kniehoge naaldlaarzen, op me te wachten. Ze keek me aan, en zei:

"Fortis, ga midden in de kamer staan met je benen wijd gespreid, en je handen op je hoofd." "Ja, Marieke."

Vervolgens liep mijn oudklasgenote naar me toe. Ze bekeek me uitgebreid, alsof ze me inspecteerden. Nou ja, laat dat "alsof" maar weg. Met haar linkerhand betaste zij vrijwel elk plekje op mijn lijf. Eerlijk gezegd vond ik het wel spannend om op deze manier gekeurd te worden door een mooie vrouw.

"Wel, je ziet er schoon uit en je ruikt lekker." "Dank je."

Marieke gaf me een glimlach, alsmede een klap op me blote kont. Ze liet duidelijk blijken dat ik me in haar domein bevond, en dat ik me te schikken had naar haar grillen. Vervolgens liep de blonde vrouw naar een ladenkast. Daar haalde ze een schone herenboxer uit. Die gooide ze naar mij, en terwijl hem opving, zei ze:

"Trek vlug aan, knulletje."

Zonder onnodige vertraging trok in de boxer aan. Daarna haalde Marieke een ander kledingstuk uit haar kast. Het was me niet direct duidelijk wat voor kledingstuk het was, ik zag alleen dat het zwart was. Deze keer overhandigde mijn oudklasgenote het kledingstuk.

"Dit is een zentai pak, dat is een kledingstuk wat je hele lijf bedekt. Ik wil dat dit nu aantrekt." "Is goed, Marieke."

Het duurde even voordat ik uitgevolgeld had hoe dit ding aan te trekken. Gelukkig hielp mijn oudklasgenote me met het aantrekken van het Zentai pak. En vijf minuten later was mijn hele lichaam bedekt met textiel. Desondanks kon ik prima zien, hoewel het leek alsof ik door heel fijnmazig gaas keek.

Marieke gaf me een handspiegel om me zelf te kunnen bekijken.  Als men niet geweten had ik in het pak zat, dan zou men mij niet herkend hebben.

"Kan ik wel ademen in dit pak?" "Ja, uiteraard. Het pak is gemaakt van een speciale stof waardoor je gewoon kunt ademen." "En als ik moet plassen?" "Er is een speciale sluiting bij je kruis." "Oké."

Waarom Marieke wilde dat ik een zentai droeg was mij niet geheel duidelijk. Misschien was het omdat ik door volledige bedekking, onherkenbaar werd en op die wijze gedepersonaliseerd werd. En ik op die wijze transformeerde van een persoon naar een ding, haar eigendom.

Het was mij in elk geval duidelijk dat mij aan Marieke diende te onderwerpen. Dat werd nogmaals bevestigd door het volgende.

"Knul, kniel voor me." "Ja, Marieke."

Gedwee knielde ik neer voor mijn oudklasgenote. Vervolgens legde ze haar rechterhand op mijn schouder, en met haar andere hand begon ze mijn hoofd en nek te strelen. Afegezien het evidente feit dat ik onderschikt was aan Marieke, was mijn precieze status in onze relatie mij nog altijd niet duidelijk.

"Knulletje, vind je dit fijn?" "Hoe bedoel?" "Of he het fijn vind om zentai te dragen, te doen wat ik je opdraag, je te onderwerpen aan mijn wil?"

"Eerlijk gezegd, vind ik het wel prettig als jij de leiding over mij neemt." "Dat ik voor jou beslis?" "Ja, dat, Marieke."

Mijn oudklasgenote zweeg voor enkele momenten, en keek diep in me ogen of in elk geval keek aandachtig in de richting van mijn ogen. Van de zenuwen begon ik te zweten in het zentai pak. Ik vroeg me af wat zij daarvan zou vinden. Zou ik gestraft worden voor het bevuilen van haar bezit?

"Knulletje, zou jij het fijn vinden om elke week één dagje, van 's ochtends vroeg tot middernacht, mijn slaafje te zijn?" "Moet ik dan iedere keer in zentai?"

Marieke lachtte, en antwoordde:

"Ja, uiteraard. Dat hoort erbij, jij moet alles doen wat ik je maar beveel. En wil je dat?"

Eerst nam ik diep adem, terwijl ik nadacht.

"Ja,  dat wil ik."


zondag 8 december 2013

Marieke


Alle in dit verhaal voorkomende personen en verhaallijnen zijn fictief, iedere overeenkomst met de realitieit berust op louter toeval.



Zes jaren hadden verstreken sinds ik Marieke voor het laatst gezien had. Maar toen ik weer voor het eerst in zeer lange tijd naar de bibliotheek ging, liep ik haar toevallig tegen het lijf. Het gebeurde in de ligt van de vijfde verdieping naar de begane vloer.

Omdat ik vrij vroeg naar de bieb gegaan was, was het er vrij rustig geweest. Zonder veel moeite kon ik het boek vinden waar ik op zoek naar was. En daar ik geen zin om onnodig tijd te verspillen, ging ik dus meteen naar de uitleenbalie op de begane vloer. Toen de lift echter opeens bleef hangen bij de derde verdieping, bleek al gauw dat ik niet de enige bezoeker was.

Op de derde verdieping stopte de lift, en ging de deur open. Een blonde vrouw van mijn leeftijd stapte vlug in de lift. Ik had haar meteen herkend als mijn oudklasgenote Marieke, en de herkenning was wederzijds.

"Hé, Fortis! Hoe is ie ermee?" "Ook goede morgen, Marieke. 't Gaat prima met me, en met jou?" Ze knikte.

"Met mij is ook alles in orde. Wat doe jij nu, als ik vragen mag?" "Ik werk als zelfstandig programmeur. Daarom ben ik nu in de bieb, ik had een boek nodig voor bepaald probleem."

"En kun je dit niet on line opzoeken?" Ik glimlachte. "Ja, dat denkt iedereen. Maar in feite houden programmeurs ervan om dingen op te zoeken in boeken. Dat werkt handig als je gelijktidg je code op je scherm hebt."

Even later bereikten we de begane vloer. Gelukkig waren er twee uitleenbalies vrij, en konden we gelijktijdig onze boeken lenen. En een paar minuten later stonden we buiten, bij het fietsenrek. Terwijl ik mijn fiets van het slot afhaalden, vroeg Marieke:

"Fortis, moet je meteen weg?" "Nee, hoezo?" "Nou, misschien kunnen we nog even een bakje koffie doen bij mij thuis." "Oke, is goed."

Vervolgens fietsten we samen naar Mariekes huis. Onderweg vroeg ik haar:

"Marieke, speel je nog disk ultimate." "Ja, hoor. Iedere woensdagavond en zaterdagmiddag. Doe jij nog aan competitatief paintaball?" "Jeps, daartoe ben ik verplicht als reservist."

Na ongeveer tien minuten, fietsten we de straat waar Marieke woonden in. Gelukkig had de gemeente fietsenrekken geplaats in haar straat, dus konden we op fatsoenlijke wijze onze fiets kwijt. Vervolgens liep achter mijn oudklasgenote aan, naar haar woning.

Eenmaal binnen, wees zij mij de woonkamer en gebood ze mij op de bank te gaan zitten. Ondertussen was Marieke al verdwenen in de keuken om koffie te zetten.

Terwijl ik in haar woonkamer zat, hoorde ik Marieke de trap opgaan. Ik had geen flauw vermoeden waarom, maar daar zou ze haar redenen voor hebben, dacht ik. Een paar minuten later kwam ze weer de trap af, en nu liep ze meteen door naar de keuken. Omdat ik haar niet kon zien, moest ik af gaan op de geluiden.

Pas toen ze met een dienblad in de woonkamer binnenkwam, zag ik dat Marieke zich had omgekleed. Mijn oudklasgenote droeg nu een zwart latex catsuit, en ze droeg zwarte laarzen met naaldhakken die tot haar knieën reikte. Haar blonde haar had de jonge vrouw opgestoken.

Zonder iets te zeggen over haar outfit, schonk ze twee koppen koffie in.

"Melk en suiker, Fortis?" "Ja, graag."

Vervolgens ging ze naast me zitten. Rustig nam ik een paar slokken van mijn koffie.

"Sexy outfit heb je, Marieke."

Ze smaalde, en zij plagend:

"Vind je?" "Ja, draag je dat pak vaker?"

Ze knikte.

"Ik vind het prettig om latex kleding te dragen, lekker strak."

"Het accentueert wel je mooie figuur." "Wel, dat mag ook wel. Ik ga niet voor niets elke week naar de fitness."

Ik merkte dat erg opgewonden raakte van om Marieke in deze outfit te zien. Derhalve vroeg ik me af of zij het daarom had aangetrokken, het was immers haar idee geweest om mij bij haar thuis uit te nodigen. Het leek er op dat ze mijn gedachten kon lezen.

"Fortis, vind je het lekker om mij zo te zien?"

Zonder mijn antwoord af te vragen, legde Marieke haar hand op mijn kruis.

"Jeetje, dat is een flinke bobbel, jongeman."

Het enige wat ik kon doen was blozen van schaamte. Dat een aantrekkelijke jonge vrouw mij ongevraagd betastte, was geheel nieuw voor mij. Na enig aarzelen, pakte ik haar hand en probeerde ik die weg te halen. Dat leverde mij echter een flinke klap van Marieke op mijn dijbeen op.

"Hé jongeman, je bent te gast in mijn huis. En hier ben ik de baas."

Mijn oudklasgenote legde vervolgens haar hand terug op mijn kruis. Deze keer liet ik Marieke haar gang gaan.

"Dat is better. Je mag er wel van genieten, hoor!"

De opwinding werd nu te groot, en ik kon op geen enkelijke manier verhinderen dat ik klaar zou komen. Maar tegelijk scheen Marieke ervan te genieten, om te zien worstelen met mijn schaamte en opwinding. Zelfs toen ik klaar kwam, liet ze haar hand stevig op kruis. Pas na mijn zaadlozing, liet ze me weer vrij. Voorzichtig vroeg ik haar of ik naar het toilet kon.

"Uiteraad. Hier meteen in de hal."

Toen ik terug van de wc kwam zag ik Marieke in de woonkamer staan. Met een grijns zei ze:

"Fortis, zou je me willen volgen?" "Ja, Marieke."

Mijn oudklasgenote liep de woonkamer uit, en liep de trap op. Gehoorzaam volgde ik haar. Boven leidde zij mij naar haar slaapkamer. Ik zag dat ze een twee persoonsbed had.

Ik had geen flauw idee, wat er nu zou gebeuren. Mijn oudklasgenote haalde een opbergdoos van onder haar bed. Nieuwsgierig keek ik toe hoe Marieke de doos openmaakte. Even later zag ik dat de doos vol zat met instrumenten om mensen flink mee af te ranselen. Zonder mij aan te kijken, zij de jonge vrouw:

"Fortis, trek al je kleren uit, behalve je onderbroek." "Ja, Marieke."

Zonder commentaar begon ik me uit te kleden. Terwijl ik daarmee bezig was, zei Marieke:

"En vouw je spullen ook meteen netjes op." "Wat jij wilt, mevrouw."

Eenmaal naakt. volgde het volgende bevel.

"Jongeman, ga plat op je buik dwars op me bed liggen, en zorg dat je voeten op de vloer rusten." "Is goed, Marieke."

Toen ik op haar bed lag op de manier die zij me had opgedragen, ging Marieke op mijn rug zitten, zodanig dat mijn lijf tussen haar benen in zat. Vervolgens begon zij mij op mijn billen te slaan met een houten paddle.

"Fortis, ik wil dat je elke klap mee telt." "Ja, mevrouw."

Om en om sloeg mijn oudklasgenote mijn rechter- en linker billen. Iedere klap telde ik, terwijl ik kreunde van de pijn. Na dertig klappen op mijn reet, hield Marieke ermee op. Terwijl ze op me bleef zitten, liet ze me op adem komen.

Enkele minuten later, stond mijn oudklasgenote op.

"Jongeman, neem vlug een douche." "Ja, Marieke."

zaterdag 12 oktober 2013

Matchfixing

Alle in dit verhaal voorkomende personages en verhaallijnen zijn fictief, elke overeenkomst met de werkelijkheid berust op louter toeval.

Samen met Melissa zat ik 's avonds op de bank naar een late night show te kijken. Een van de items ging over match fixing, en terwijl de hoogeleraar die het voorkomen van dit fenomeen in de Nederlandse sportwereld besprak, mompelde Melissa vrijwel onhoorbaar:

"Match fixing gebeurd ook in het korfbal." "Ook korfballers maken zich schuldig aan dit soort fraude?" vroeg ik nieuwsgierig. "Heb ik niet gezegd, Simmy." "Ik hoorde je het toch echt mompelen." Toen begon de blondine te blozen, want liegen was niet haar sterkste punt. "Meliss, je weet dat je een slecht leugenares bent." Schoorvoetend gaf zij toe gezegd te hebben, wat ik haar had horen zeggen. Vervolgens vroeg ik de jonge vrouw:

"Hoe weet jij eigenlijk dat er spake is van match fixing in het korfbal?" "Gewoon." "Dat is niet gewoon, meisje. Ken je mensen die betrokken zijn of waren bij het fixen van korfbalwedstrijden?" Toen keek zij mij sarcastisch aan, en zei ze verwijtend:

"Zo jij wil namen hebben, zodat jij hen kan verklinken aan jouw vriendjes bij justitie?" "Dus jij kent korfballers die zich schuldig gemaakt hebben aan match fixing?" Melissa draaide mij de rug toe, en zei furieus:

"Zelfs als ik namen van deze lui zou hebben, dan nog zou ik het je niet vertellen. Simmy, jij wilt je enkel inlikken bij justitie, zodat jij promotie kan maken op het ministerie." "Jonge dame, het gaat hier over het handhaven van de wet. Niet om mijn carrièrre. En daarnaast als jij op de hoogte bent van strafbare feiten, dan ben jij verplicht om dit te rapporteren aan de politie."

Melissa haatte het als ik haar als een klein kind toesprak, maar zij gedroeg zich maar al te vaak als een klein kind. Voorzichtig streelde ik haar nek, en fluisterde zachtjes in haar oor:

"Wie hebben er zich volgens jou schuldig gemaakt aan match fixing in het korfbal?" "Ga ik niet zeggen!" "Meisje, jij kent die lui, dat heb je door laten schemeren." Melissa reageerde niet. Desondanks drong ik opnieuw aan. "Meid, vertel mij wie er allemaal betrokken zijn bij deze match fixing."

De jonge vrouw stond op, en begon te schreeuwen: "IK GA JOU LEKKER NIKS VERTELLEN, ZODAT JIJ ALLES AAN JUSTITIE KAN DOORLULLEN!!!" Vervolgens stond ik op, en greep ik de polsen van de blondine stevig vast. "Melissa, jij hebt de kans gehad om alles normaal op te biechten. Maar kennelijk zijn er stevigere methoden noodzakelijk om jou over te halen om de waarheid te vertellen."

Terwijl ik haar nog altijd stevig in bedwang had, liep ik met haar weer naar de bank. Vervolgens ging ik zitten, en duwde ik haar bij mij over de knie. Met mijn linkerarm hield ik Melissa's middel stevig vast, zodat zij niet kon ontsnappen. En met mijn vrije hand gaf ik de blondine een stevige klap op haar achterwerk.

"Wie zijn er betrokken bij match fixing in de korfballerij?" "DAT GAAT JOU NIETS, VUILE STATIST!" Daarna gaf ik haar nog een aantal harde klappen op haar achterwerk. Dat leverde nog wat scheldpartijen op, ik herhaalde vervolgens de vraag. Toen ze opnieuw weigerde namen van de match fixers te geven, sloeg ik haar opnieuw. Dit hele proces herhaalde zich een aantal minuten. Na ongeveer vijf minuten begonnen de tranen over haar wangen te vloeien, en gaf ze het schelden op. In plaats daarvan begon ze te smeken: "Lieve schat, alsjeblief stop." "Alleen als jij vertelt wie er betrokken is."

Het smeken hield Melissa nog een minuut of wat vol. Ondertussen begonnen haar billen flink te gloeien van de pijn. En na een flinke spanking van iets meer dan tien minuten, brak de jonge vrouw uiteindelijk. Luidsnikkend somde de blondine de namen van enkele tientallen mensen op die volgens haar, ondertussen nam ik haar verklaring op met mijn smartfoon.

Nadat Melissa haar verklaring had afgelegd, liet ik haar bijkomen. Meer dan een halfuur lag zij nog te snikken op mijn schoot. Daarna stuurde ik haar naar bed. Gedwee gehoorzaamde zij mij, en verdwaasd stond zij op en liep ze naar boven. Eventjes later ging ook ik naar bed. In de slaapkamer trof ik de jonge vrouw liggend op haar buik aan in bed. Zoals gewoonlijk ging naast haar liggen, en instinctief kroop Melissa dicht tegen mij aan.

De volgende ochtend zaten Melissa en ik op het kantoor van officier van justitie de heer Pietersen. "Simcor, je hebt goed werk geleverd door die slet uit te persen. Match fixing is een groot probleem. De betrokkenen zullen keihard worden aangepakt." De blonde vrouw keek de officier minachtend aan, het was algemeen bekend dat zij hem hardgrondig haatte.

"Melissa," vroeg de heer Pietersen, "ben jij zelf betrokken geweest bij match fixing?" Ze schudde haar hoofd. "Ik neem aan dat je ontkend zelf betrokken te zijn?" "Inderdaad." De officier noteerde dat in zijn notitieblok. Vervolgens vroeg hij: "Jonge dame, waarom heb je niet uit eigen beweging het OM geïnformeerd over deze match fixing in het korfbal?" De jonge vrouw weigerde deze vraag te beantwoorden.

Vervolgens gaf de officier me een knik, waarop ik mijn arm uitstak naar de blonde jonge vrouw naast, en gaf ik haar een flinke oorvijg. Terwijl Melissa het uitschreeuwde van de pijn, herhaalde Pietersen de vraag. Met zachte stem moppelde de korfbalster: "Het OM is een stinkend hol, een quasi-criminele groep dat nog verachtelijker is dan westfaalse goksyndicaten." "Jouw anarchistische praatjes kennen we nu wel. Maar het zijn dus westfaalse criminelen die achter de matchfixing in het korfbal zitten?"

Toen Melissa weigerde te antwoorden, trakteerde ik haar op een tweede oorvijg.  Nu gaf ze meteen toe dat Westfaalse bendes betrokken waren bij matchfixing in Nederland. Vervolgens zei Pietersen: "Meliss, jij weet heel goed dat je een fikse gevangenisstraf boven het hoofd hangt, wegens het verzwijgen van informatie over een misdrijf. Het OM is echter bereid een schikking met je te treffen."

De blondine keek de officier van justitie minachtend aan, maar vroeg als een klein kind: "Wat houdt die schikking in?" "In ruil voor een volledige bekentenis, en medewerking met ons onderzoek, kom je er vanaf met slagen met de rotan stok op je voetzolen."

maandag 5 augustus 2013

Koekje van eigen deeg

Alle in dit verhaal voorkomende personages zijn fictief, elke overeenkomst met de werkelijkheid is toevallig.

De negentien-jarige studente Annemarie zat in de trein van Amsterdam naar Maastricht. Omdat het een lange rit was, moest de jonge blondine vroeg op. Maar dat had ze er graag voor over, omdat ze vandaag 850 euro kon verdienen. Via via was Anne benaderd door een Maastrichtse onderzoeker, met het verzoek of ze wat bilweefsel wilde afstaan. In eerste instantie vond de negentien-jarige dit maar een vreemd verzoek, maar toen de wetenschapper haar een flinke som geld aangeboden had, wat meer dan genoeg was om haar vakantie te kunnen betalen, ging ze vrijwel meteen overstag.

Annemarie had de wetenschapper gevraagd waar haar bilweefsel voor zou worden gebruikt. Hij legde haar uit dat enkele van zijn collega's onderzoek deden naar een nieuw medicijn tegen een dodelijke spierziekte, wat niet op dieren getest kon worden. Daarom was menselijk spierweefsel nodig. Omdat de jonge vrouw erg begaan was met dierenwelzijn, had ze op geen moment aan haar medewerking getwijfeld.

Gedurende de lange rit van Amsterdam naar Maastricht, was de negentien-jarige continu bezig op haar tablet, die ze van haar zus had gekregen. Hierdoor verveelde het blonde meisje zich geen moment, en was ze op de plaats van bestemming voor ze er erg in kon hebben. Toen Annemarie was uitgestapt, pakte ze een route beschrijving uit haar tas. Ze moest in het Academisch Ziekenhuis Maastricht zijn. De jonge vrouw liep naar de bushalte, en enkele minuten vertrok haar bus.

Na een trip van ongeveer tien minuten, stopte de bus bij het ziekenhuis. De studente liep het gebouw in. Een blonde vrouw in een wit verpleegstersuniform stond in de hal. De verpleegkundige vroeg:

"Jij bent Annemarie [...]?" "Ja, dat ben ik." "Ik ben Marieke. Kom maar mee, Annemarie."

De negentien-jarige volgde Marieke door een lange gang. Even later liepen de twee blondines op de afdeling vasculaire geneeskunde. Na een paar extra passen, zei de verpleegkundige:

"We moeten in deze ruimte zijn." Vervolgens hield Marieke de deur open voor Annemarie. Nadat de studente naar binnen was gegaan, volgde ze haar voorbeeld. Toen vertelde de verpleegkundige:

"Annemarie, je moet eerst het volgende formulier invullen en ondertekenen." "Is goed, Marieke." De negentien-jarige vulde het formulier in en gaf vervolgens het papier aan de andere vrouw. Die stopte het vlug in haar borstzak.

"Meisje, doe nu maar je broek omlaag." "Ja, mevrouw." Terwijl Annemarie haar broek omlaag deed, trok Marieke latex handschoenen aan. Vervolgens gaf de verpleegkundige de andere jonge vrouw opdracht om op haar buik op een soort van operatie tafel te gaan liggen.

"Voor de biopsie krijg je een prik in je bil," legde Marieke uit. Vervolgens behandelde zij Annemaries billen met een desinfecterend middel. Toen ze daarmee klaar, merkte de verpleegkundige op:

"Meisje, je hebt best een strak kontje." "Dank je, Marieke." Daarna gaf de verpleegkundige de negentienjarige een paar klapjes op haar kont. Maar de pijn van de klappen verbleekte toen de naald in Annemaries bil prikte. Ze gaf een kort gilletje, maar Marieke zei geruststellend:

"Het is al over, je bent een brave meid." Daarna verpakte Marieke de naald in een luchtdichte zak, en stopte het pakketje in een soort van koelbox. Vervolgens gaf ze Annemarie een pleister op haar wond. De studente moest echter nog een paar minuten bijkomen.

"Wil je wat drinken?" "Een mok warme chocolade melk zou fijn zijn." "Wat jij wilt, mijn brave meid."

Gelukkig was er een thee-en-koffie apparaat in de ruimte. Even later dronken de beide vrouwen een kop warme chocola.

***

Ruim een half jaar na haar bezoek aan Maastricht, was Annemarie bijna al helemaal vergeten ooit spierweefsel gedoneerd te hebben aan de wetenschap. Uiteraard had de jonge vrouw een litteken op haar bil, zij het een kleine, maar omdat ze die bijna nooit zag dacht ze er niet vaak aan. Maar toen ze via de e-mail een uitnodiging kreeg voor een borrel in Maastricht, kwam het hele verhaal weer naar boven. Zonder aarzeling, stuurde ze een mail terug om te laten weten in te gaan op de uitnodiging.

Dus een week later liep Annemarie weer door de straten van Maastricht. Deze keer moest ze op de universiteit zijn. Eenmaal aangekomen op de borrel, zag ze dat er enkele tientallen mensen aanwezig waren, onder wie de wetenschapper die haar had overgehaald om mee te doen. De man liep op haar af.

"Anne, lust je een broodje frikandel?" "Wel, ik heb best een trek." De wetenschapper gaf haar een broodje frikandel. En terwijl de studente at, keken alle andere aanwezigen zwijgend naar haar. Maar de negentien-jarige had zo'n honger dat het vreemde gedrag van de rest haar niet opviel. Toen zij klaar was met eten, vroeg de wetenschapper:

"Meisje, heeft het gesmaakt?" Annemarie haalde haar schouders op, en zei: "Ja, uiteraard."

Pas toen zag de jonge vrouw dat alle ogen op haar gericht waren. Meteen besefte dat er iets aan de hand moest zijn, en een vlugge verwerking van alle gegevens leidde tot een bizarre conclusie.

"Of gaan jullie me nu vertellen dat deze frikandel gemaakt is van mijn eigen billen?" Vroeg Annemarie sarcastisch. De wetenschapper keek haar aan, en zei: "Welkom bij de Nederlandse Vereniging van Mensvriendelijke Kanibalen, de NVMK. Met de stamcellen uit jouw billen kan onze vereniging een miljoen kilogram mensenvlees kweken in het lab. Daarom willen we jouw voordragen als erelid van de NVMK."

De jonge vrouw stond stomverbaasd te midden van kanibalen. Ze zag dat Marieke er ook bij was, die ondertussen ook een broodje frikandel aan het eten was.

"Anne, je bent echt een lekker ding," zei Marieke alvorens zij weer een hapje van de frikandel nam. Verlegen gaf de studente een beleefd glimlachje. Terwijl de overige aanwezigen zich nu ook te goed deden aan een broodje mensenvlees, voelde Annemarie zich een beetje ongemakkelijk. Eerlijk gezegd had de smaak haar goed bevallen, en nu was zij dus een kanibaal. Voorzichtig glipte Annemarie tussen de etende kanibalen door, naar Marieke.

"Meisje, als je wilt kun je vannacht bij mij slapen." "Is goed," zei Annemarie.

Een paar uur later lagen Marieke en Annemarie bij elkaar in bed. "Dus Marieke, jij vindt het lekker om mij op te eten?" "Jeps." "Wel, de volgende keer gaan we jouw eten," plaagde Annemarie haar gastvrouw. De verpleegkundige pakte haar stevig vast en fluisterde: "Dat zullen we nog wel eens zien." Vervolgens duwde zij haar gast op haar rug, waarna zij op haar ging liggen en haar mond op die van Annemarie duwde. De laatste had geen bezwaar tegen een flinke vrijpartij, en gaf zich over aan Marieke.